Weblinks

Als niemand je meer ziet

Soms zit eenzaamheid niet alleen in het ontbreken van mensen om je heen. Soms zit het ook in niet meer gezien worden als mens.
In één van deze portretten zegt een buurtgenoot over Harry Groen: “Het is jammer voor hem, maar beter voor de omgeving.”
Een zin die blijft hangen.

Want achter overlast, een vervuild huis, verslaving, vreemd gedrag of een leven dat anders is gelopen dan we gewend zijn, blijft een mens bestaan. Iemand met een geschiedenis. Met kwetsbaarheid. En uiteindelijk met dezelfde behoefte om gezien te worden.

De korte portretten van Piet Westdijk, Harry Groen en David Isarin laten ieder op hun eigen manier zien wat er kan gebeuren wanneer mensen steeds verder alleen komen te staan. Piet wordt na zijn overlijden gevonden in een tuinhuisje. Harry leeft onder omstandigheden waardoor de afstand tot zijn omgeving steeds groter wordt. David overlijdt door zelfdoding. Ook zijn verhaal laat zien hoe eenzaam een menselijk bestaan en de weg naar het einde kunnen zijn.

Bij Stichting NAbij ontmoeten we mensen zonder of met een heel klein netwerk in misschien wel de meest kwetsbare periode van hun leven: de laatste levensfase.
Wij kunnen niet veranderen wat eraan voorafging.

Maar we kunnen wél voorkomen dat iemand ook die laatste weg alleen moet afleggen.
Want ieder mens verdient nabijheid. Tot het einde.